เมื่อวานนี้.

ผมกลับจากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ด้วยรถตู้ มาสถานีMRT จตุจักร.

กำลังจะเดินลงMRT แต่เกิดความรูสึกหิวโหยโรยแรงสุดๆ กินแพนด้าได้เป็นตัว(อิงกระแส แม้แต่ช้างยังโดนทาสีเป็นแพนด้าเมื่อปีผ่าน หิวจนกินช้างได้เป็นตัว ดูไม่อิงกระแส  ขอเป็นแพนด้าละกัน - - )

เลยเดินเฉออกจากทางลงMRTไปซื้อ...

ข้าวเหนี่ยว ไก่ทอด แหนมปิ้ง ไส้กรอก และลูกชิ้นปิ้ง พร้อม1ขวดมานั่งแหมะโซ้ยกินตรงบันไดลอยโดยมิแคร์ใคร.

ไม่ห่วงความเพอร์เฟคทางพลานามัยว่าไม่สะอาดด้วยอยู่ข้างถนนที่โล่ง ทั้งฝุ่นทั้งควันรถ

กินข้าวข้างถนนมาแต่จำความได้ ไม่ห่วงไม่กลัวท้องเสียเหมือนฝรั่ง

ที่ไม่คุ้นชินกับอาหารไม่สะอาดได้มาตรฐาน แล้วท้องเสียกัน

ขณะกินๆอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มท้อง คิดตริตรองไป ว่า...

ชอบจังที่เมืองไทย มีของขายบนฟุตบาทและข้างถนน หิวโหยก็หากินได้ง่าย สบายกระเป๋า อิ่มท้อง

แต่เมื่อคิดถึงตอนไม่หิว มีความรู้สึกว่าเบื่อว่าเซ็ง ที่มีของขายข้างถนน บนฟุตบาท

เพราะทำให้ฟุตบาทถนนสกปรก ส่งกลิ่นเหม็น การเดินบนฟุตบาทไม่สะดวกด้วยทางเท้าที่ถูกกลุ่มผู้ขายของ

ยึดพื้นที่ชุมนุม(แต่ไม่ได้ประท้วงอะไร^ ^")

เกลียดตัวกินไข่ ทำไมความคิดผมมันแย่เช่นงี้นะ - -"

 

Comment

Comment:

Tweet