พูดคุยกับคนแปลกหน้า

posted on 08 Jun 2010 14:04 by jibjibb in Diary

คนแปลกหน้า ในความหมายของผมแล้ว =คนที่ไม่รู้จัก

ประมาณอาทิตย์ที่แล้ว ผมก็คุยกับคนแปลกหน้าคนนึง บนรถไฟฟ้าใต้ดิน

ณ ขณะนั้น ผมกำลังคิดจะหาร่มพับขนาดเล็กมาขาย ด้วยความรู้สึกว่า เมืองไทยนี่แสนจะร้อน ไม่พกร่มไว้เผื่อฝน มีร่มสักอันไว้กันแดดก็ยังดูจำเป็น และช่วยลดความร้อนจากการรับแสงแดดโดยตรงโดยไร้ร่มได้แยะ เหมือนที่ผมก็พกๆอยู่ และนำมาใช้กางกันแดดอยู่บ่อยครั้ง เมื่อต้องเดินไกลๆ ที่โล่งๆ คนไม่พลุกพล่านหนาแ่น่นจนมั่นใจได้ว่า จะไม่เอาปลายโครงร่มไปทิ่มตาใคร ทั้งยังไม่ค่อยเห็นคนขายเท่าไหร่ แต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะคนใช้ร่มก็เห็นไม่เยอะไม่ต่างกัน ผมมองว่ามันเป็นโอกาสที่ผมน่าจะหามาขายและทำเงินได้บ้าง แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าผมคิดถูกหรือเปล่า สงสัย คิดๆวิเคราะห์ ก็กลัวจะคิดเข้าข้างตัวเองเกินไป ลองถามคนอื่นเข้าดูดีกว่า

เธอคนนั้นที่ผมพูดคุยด้วยเป็นหญิงสาว ย้อมผมทองดัดผมหยักโศก ในชุดนักศึกษาค่อนข้างรัดรูป กระโปรงสั้น เสื้อกันหนาวสีชมพู พายกระเป๋าผ้า ในมือถือร่มขนาดหนึ่งศอก

"จะเป็นการทำให้รำคาญไหมครับ ถ้าผมจะชวนคุย?" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมคุยกับคนแปลกหน้า แต่คนแปลกหน้าในชุดนักศึกษาที่น่ารักคนนึง ก็ทำให้ผมประหม่าพอสมควรที่จะชวนเธอคุย ผมจึงยิ้มเจื่อนๆและถามคำถามนี้กับเธอไป

"ไม่คะ" เธอดูจะงงๆกับคำถาม แต่ก็ตอบคำถามพร้อมแล้วยิ้มที่มุมปาก

"ปกติพกร่มทุกวันหรือเปล่าครับ?" ผมค่อนข้างงงๆ กับการที่เห็นสาวนึกศึกษาถือร่มขนาดยาว1ศอกลายพื้น ไม่ใช่ร่มพับอันเล็กลายฉูดฉาดสีหวานแวว จึงถามไปอย่างนั้น

"ไม่คะ พอดีเพื่อนให้ยืมเพราะว่า เพื่อนเห็นต้องเดินอีกไกล"เธอตอบ แต่ยังงงๆกับคำถามต่อมาอยู่

"ถ้ามีร่มความยาวกว่ากระป๋องน้ำอัดลมหน่อยนึง จะทำให้อยากพกทุกวันหรือเปล่าครับ?" พกจึงยิงคำถามที่เป็นสมมุิติฐานของผมไป

"ก็นะคะ" คำตอบของเธอเป็นดังที่ผมคิดไว้เลย

"ทำร่มอยู่หรอคะ?" เธอคงเริ่มหายงงกับหลายคำถามของผม แล้วเริ่มหาคำตอบให้ตัวเอง ว่าใช่ที่เธอคิดหรือเปล่า

"ไม่ครับ แค่คิดจะหามาขายตามตลาดนัด ถนนคนเดิน อะไรทำนองนั้น" ผมตอบตามความจริงไป

"เพื่อนๆใช้ร่มกันเยอะหรือเปล่าครับ" ผมอยากรู้ว่า โดยเฉพาะนักศึกษาสาวๆนั้น เค้าใช้ร่มกันมากน้อยแค่ไหน

"ก็เยอะอยู่นะคะ กว่าครึ่งเลยอะคะ" เธอตอบผมพร้อมเครื่องหมาย? ที่หายไป หลังจากเธอรู้ว่า ทำไมผมถึงถามคำถามแปลกๆกับเธอ

 พอถึงสีลม เธอก็ลงจากลม ขณะกำลังเดินผ่านผม เธอยิ้ม ผมก็ยิ้มตอบแล้วบอกว่า "โชคดีครับ"

ผมว่าผมคงเป็นคนแปลกหน้าที่แปลกที่สุดในชีวิตที่เธอเคยเจอ ด้วยการถามคำถามอะไรๆแปลกๆแบบนี้ จนเธออาจไม่เชื่อก็ได้ว่า จะมีชายแปลกหน้าคนนึงคิดจะถามคำถาม พูดคุยกับเธอ ด้วยเหตุผลบางอย่าง มากกว่าขอเบอร์ แล้วจีบเธอ แน่เลย.

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet